ﺗﺎ ﻧﻤﺮﺩﻳﺪ ﺩﺭ ﺍﻳﻦ " ﻋﺸﻖ " .. ، ﺑﻪ ﺟﺎﻳﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ ...

ﺑﻪ " ﺧﻮﺩﺁﻳﻰ " ﻧﺮﺳﻴﺪ ﺍﺭ ... ، ﺑﻪ " ﺧﺪﺍﻳﻰ " ﻧﺮﺳﻴﺪ !

ﭘﺸﺖ ﺍﻳﻦ ﻗﻠﻌﻪ ، ﻛﻪ ﺍﺯ ﺁﺟﺮِ ﻣﻦ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺍﻳﺪ ... ،

" ﺗﺮﺱ " ﭼﻮﻥ ﺣُﻜﻢ ﻛﻨﺪ ... ، ﺟُﺰ ﺑﻪ ﮔﺪﺍﻳﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ .

ﺭﺍﻩ ﺑﺎﺯ ﺍﺳﺖ ﻭ ﭘُﺮ ﺍﺯ ﻋﻄﺮ ِ ﺧﻮﺵ ﺳﻮﺳﻦ ﻭ ﻳﺎﺱ ... ،

ﻟﻜﻦ ﺍﺯ ﺣﻴﻠﺖ " ﺳﺎﻳﻪ " ، ﺑﻪ ﺳﺮﺍﻳﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ .

ﻣُﺤﺘﺮﻡ ﻧﻴﺴﺖ .. ، ﺣﺠﺎﺑﻰ ، ﻛﻪ ﻧﻘﺎﺑﻰ ﮔﺮﺩﺩ ... ،

ﺣُﺠﺐْ ، ..ﮔﺮ " ﺑُﺖ " ﺷﺪﻩ ﺑﺎﺷﺪ .. ، ﺑﻪ ﺭﻫﺎﻳﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ .

ﻟﺤﻈﻪ ﺍﻳﻰ ﺭﺍ ﺍﮔﺮ ﺍﺯ " ﻋﺪﻝ " ، ﺑﻪ ﻏﻔﻠﺖ ﮔﺬﺭﻳﺪ .. ،

ﻣﺎﻭﺭﺍﺀ "... ﻫﻴﭻ ...." ، ﺑﻪ ﺍﺳﺮﺍﺭ ِ ﻭﺭﺍﺋﻰ . ﻧﺮﺳﻴﺪ !..

ﮔﻮﺵ ﻫﺎ ﭘﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺳﺎﺯ ﻭ ﺩُﻫُﻞ ... ، ﻭﺯ ﻧﻰ ﻭ ﭼﻨﮓ .. ؟ !

ﻏﺮﻕ ﺩﺭ ﻏﻠﻐﻠﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﺻﺪﺍﻳﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ .

ﭼﺸﻢ ﻫﺎ ﭘِﺮ ﺷﺪﻩ ﺍﺯ ﺳـﺤﺮِ ﻓﺮﻳﺒﻨﺪﻩ ﻯ ﺻﻮﺭ ... ،

ﻣﺤﻮِ ﺍﻳﻦ ﻣﻌﺮﻛﻪ .. ، ﻫﺮﮔﺰ ﺑﻪ ﻏﻨﺎﺋﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ ...

" ﻫﻴﭻ " ﺩﺭ " ﻫﻴﭻ " ﺷﻮﻳﺪ ﻭ ... ، ﺑﻪ " ﺧﻮﺩﺁ " ﺑﺮﮔﺮﺩﻳﺪ ... ،

ﺑﺎﺭ ﺑﺮ ﺩﻭﺵ ... ﺑﻪ ﺗﻮﻓﻴﻖ ﺍﻟﻬﻰ ﻧﺮﺳﻴﺪ !